Za nami kolejne Narodowe Czytanie – wyjątkowe święto polskiej literatury, które od 15 lat łączy pokolenia wokół najważniejszych dzieł rodzimej twórczości. Akcja organizowana jest nieprzerwanie od 2012 roku pod patronatem Pary Prezydenckiej. W tym roku już po raz 9. odbyła się w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego.
Narodowe Czytanie to doskonała okazja do przypomnienia sobie kolejnego ponadczasowego utworu, a także wspólnego przeżywania literatury.
Tegoroczna odsłona wydarzenia miała szczególny charakter. W wyjątkowej scenerii pałacowej biblioteki, wśród zabytkowych wnętrz i historycznych pamiątek, zabrzmiały słowa jednego z najważniejszych dzieł polskiego romantyzmu – „Dziadów” Adama Mickiewicza. Wspólna lektura II części dramatu stała się nie tylko spotkaniem z wielką literaturą, ale również niezwykłym doświadczeniem artystycznym i emocjonalnym.
W sobotnim Narodowym Czytaniu udział wzięło niemal 60 lektorów. Wśród czytających znaleźli się przedstawiciele samorządów, dyrektorzy oraz nauczyciele szkół, reprezentanci instytucji kultury i organizacji społecznych, duchowieństwo, młodzież szkolna, pracownicy Muzeum, a także osoby związane z lokalnym życiem społecznym.
Wydarzeniu towarzyszyła licznie zgromadzona publiczność. Jej udział miał dla organizatorów szczególne znaczenie – Narodowe Czytanie jest bowiem nie tylko okazją do przypominania sobie klasycznych dzieł literatury, lecz także sposobem na odkrywanie ich na nowo i pokazywanie, że teksty powstałe przed dziesiątkami czy nawet setkami lat wciąż mogą poruszać, zadawać ważne pytania i skłaniać do refleksji.
Zebranych gości oficjalnie powitała dyrektor Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego, Iwona Stefaniak. Wprowadzając uczestników w tematykę tegorocznej lektury, przypomniała ideę Narodowego Czytania. Karol Kucharski, kierownik Działu Naukowo-Edukacyjnego, przybliżył sylwetkę i twórczość Adama Mickiewicza – poety, którego dzieła na trwałe wpisały się w historię polskiej kultury i literatury.
Po takim krótkim wprowadzeniu rozpoczęła się wspólna lektura II części „Dziadów”, najbardziej obrzędowej, teatralnej i widowiskowej części dramatu.
Czytający i słuchacze przenieśli się wyobraźnią do wiejskiej kaplicy, gdzie w noc zaduszną, pod przewodnictwem Guślarza, odprawiany jest dawny obrzęd dziadów. Przywoływane kolejno duchy zmarłych opowiadają swoje historie i proszą o pomoc w osiągnięciu wiecznego spokoju. Pojawiają się duchy lekkie, ciężkie i pośrednie – a każdy z nich niesie ze sobą własną historię, doświadczenie i przesłanie.
Mickiewiczowska opowieść o świecie żywych i umarłych, winie i karze, cierpieniu, miłości oraz potrzebie doświadczania człowieczeństwa zabrzmiała w muzealnych wnętrzach szczególnie sugestywnie. Historyczna przestrzeń pałacowej biblioteki stworzyła niezwykłe tło dla dramatu, którego atmosfera od pierwszych słów wprowadzała uczestników w tajemniczy świat obrzędu.
Tegoroczne Narodowe Czytanie miało formę znacznie wykraczającą poza tradycyjne odczytanie tekstu. Odpowiednio zaaranżowana przestrzeń oraz przygotowane dekoracje pozwoliły jeszcze mocniej podkreślić niezwykły, momentami mroczny i pełen tajemnicy charakter dzieła.
Narodowe Czytanie po raz kolejny pokazało, że wspólna lektura może być czymś więcej niż przypomnieniem szkolnej lektury. To spotkanie ludzi, pokoleń i różnych środowisk wokół wspólnego dziedzictwa kulturowego. To także okazja, by dobrze znane teksty odkryć na nowo – usłyszeć ich rytm, dostrzec ukryte znaczenia i spojrzeć na nie z perspektywy współczesnego odbiorcy.
Spotkanie w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego było okazją do wspólnego uczestnictwa w ważnym wydarzeniu kulturalnym. Szczególnie istotna była obecność młodzieży szkolnej, która licznie odpowiedziała na zaproszenie organizatorów.
Serdecznie dziękujemy wszystkim lektorom, gościom i słuchaczom za wspólne przeżywanie literatury. Dziękujemy za każde przeczytane słowo, emocje i energię, które sprawiły, że tegoroczne Narodowe Czytanie na długo pozostanie w naszej pamięci.
Do zobaczenia za rok – przy kolejnej wielkiej lekturze!
Pełna fotorelacja z Narodowego Czytania w Muzeum na FB Muzeum.